Βραχυκέφαλες φυλές

Η βλεννοκήλη της χοληδόχου κύστης είναι μια πάθηση που χαρακτηρίζεται από διάταση της χοληδόχου κύστης λόγω μη φυσιολογικής συσσώρευσης βλέννας στο εσωτερικό της.

Η μειωμένη ροή της χολής, η ελαττωμένη κινητικότητα της χοληδόχου κύστης και οι διαταραχές στην απορρόφηση νερού από τον αυλό της αποτελούν προδιαθεσικούς παράγοντες για τον σχηματισμό χολικής λάσπης. Η χολική λάσπη ενδέχεται να συμβάλλει στην ανάπτυξη βλεννοκήλης στους σκύλους, ωστόσο θεωρείται πιθανότερο να αποτελεί μόνο ένα μέρος μιας πιο σύνθετης παθολογικής διαδικασίας. Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει φλεγμονή του τοιχώματος της χοληδόχου κύστης και αλλοιώσεις του επιθηλίου της, οι οποίες μεταβάλλουν τη σύσταση των εκκρίσεών της.

Η υπερέκκριση βλέννας οδηγεί στη συσσώρευση παχύρρευστης, ζελατινώδους χολής εντός της χοληδόχου κύστης. Με την πάροδο εβδομάδων ή μηνών, η αυξανόμενη ιξώδης σύσταση προκαλεί την πλήρη πλήρωση του αυλού της κύστης από αυτό το υλικό, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις επεκτείνεται και στους χοληφόρους πόρους. Η αιτία της υπερέκκρισης βλέννας θεωρείται πολυπαραγοντική και μπορεί να σχετίζεται με διάφορα νοσήματα, όπως:

• Υπερφλοιοεπινεφριδισμός (νόσος Cushing)
• Υποθυρεοειδισμός
• Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου

Επιπλέον, γενετικοί παράγοντες φαίνεται να παίζουν ρόλο, καθώς πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι τα Shetland Sheepdogs έχουν αυξημένη προδιάθεση για παθήσεις της χοληδόχου κύστης.

Τα κλινικά σημεία που σχετίζονται με τη βλεννοκήλη της χοληδόχου κύστης είναι συχνά ασαφή και μη ειδικά, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις η διάγνωση γίνεται τυχαία κατά τη διάρκεια απεικονιστικού ελέγχου για άλλο λόγο. Τα ζώα μπορεί να παρουσιάσουν:

• Μειωμένη όρεξη
• Πλήρη απώλεια όρεξης (ανορεξία)
• Λήθαργο
• Έμετο
• Διάρροια
• Κιτρινωπή χροιά του δέρματος ή των ούλων (ίκτερος)
• Κοιλιακό άλγος ή σύσπαση των κοιλιακών μυών

Η διάγνωση βασίζεται στη φυσική εξέταση από τον κτηνίατρο, σε αιματολογικές εξετάσεις και σε απεικονιστικές μεθόδους, με κυριότερη το υπερηχογράφημα κοιλίας. Το υπερηχογράφημα είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στα αρχικά στάδια της νόσου και θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε κάθε ζώο με γαστρεντερικά συμπτώματα (Εικόνα 1).

Έως και το 50% των ζώων με βλεννοκήλη έχουν ήδη ρήξη της χοληδόχου κύστης κατά τη στιγμή της διάγνωσης· το ποσοστό αυτό μπορεί να μειωθεί σημαντικά με την έγκαιρη διάγνωση.

Η προοδευτική συσσώρευση του ζελατινώδους υλικού μπορεί να προκαλέσει απειλητική για τη ζωή απόφραξη του χοληδόχου πόρου, ενώ οι φλεγμονώδεις αλλοιώσεις του τοιχώματος της κύστης ενδέχεται να οδηγήσουν σε ρήξη και διαρροή χολής στην κοιλιακή κοιλότητα (Εικόνα 2).

Στις περισσότερες περιπτώσεις συνιστάται προληπτική και ενεργητική αντιμετώπιση. Ζώα στα οποία εντοπίζεται τυχαία βλεννοκήλη ή «προβλεννοκήλη» στο υπερηχογράφημα θα πρέπει να θεωρούνται υποψήφια για αφαίρεση της χοληδόχου κύστης (χολοκυστεκτομή).

Παρότι υπάρχει τάση αναμονής έως ότου αποτύχει η φαρμακευτική αγωγή ή το ζώο εμφανίσει συστηματική νόσο ή ρήξη της κύστης, αυτή η στρατηγική μπορεί να αυξήσει σημαντικά τον κίνδυνο θανατηφόρας ρήξης. Για τον λόγο αυτό, πολλοί χειρουργοί προτείνουν πρώιμη αφαίρεση της χοληδόχου κύστης, είτε κατά την αρχική διάγνωση είτε όταν ανευρίσκεται τυχαία σε υπερηχογραφικό έλεγχο.

Τόσο η ανοικτή όσο και η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή σε κλινικά σταθερούς ασθενείς έχουν συσχετιστεί με εξαιρετικά αποτελέσματα και ταχεία αποκατάσταση.

Όπως σε κάθε χειρουργική επέμβαση, υπάρχουν κίνδυνοι που σχετίζονται με τη γενική αναισθησία. Ο προεγχειρητικός έλεγχος και η διόρθωση υγρών και ηλεκτρολυτών συμβάλλουν στη μείωση του κινδύνου. Ορισμένα ζώα ενδέχεται να χρειαστούν εντατική φροντίδα πριν και μετά το χειρουργείο.

Η χειρουργική των χοληφόρων ενέχει επιπλέον κινδύνους, όπως αιμορραγία και διαρροή χολής στην κοιλιά, που μπορεί να προκαλέσει περιτονίτιδα. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί τοποθέτηση κοιλιακής παροχέτευσης.

Μετά τη χειρουργική επέμβαση, το ζώο πρέπει να παραμείνει σε ηρεμία για περίπου δύο εβδομάδες, αποφεύγοντας τρέξιμο, άλματα, παιχνίδι, σκάλες και ελεύθερη κίνηση. Η χειρουργική τομή πρέπει να παρακολουθείται προσεκτικά. Συχνά συνιστάται η χρήση κολάρου Elizabethan για την αποφυγή τραυματισμού. Χορηγούνται επίσης παυσίπονα και φαρμακευτική αγωγή για συνυπάρχουσα ηπατική νόσο ή λοίμωξη.

Οι σκύλοι που υποβάλλονται σε χολοκυστεκτομή και επιβιώνουν της άμεσης περιεγχειρητικής περιόδου έχουν εξαιρετική μακροπρόθεσμη πρόγνωση. Τα συνολικά ποσοστά θνησιμότητας αναφέρονται μεταξύ 20–39%, ωστόσο η έγκαιρη χειρουργική παρέμβαση μπορεί να μειώσει σημαντικά αυτά τα ποσοστά.

Η αφαιρεθείσα χοληδόχος κύστη και δείγμα ήπατος συχνά αποστέλλονται για ιστοπαθολογική εξέταση και καλλιέργεια. Τα αποτελέσματα βοηθούν στην αναγνώριση και αντιμετώπιση συνοδών ηπατικών παθήσεων ή λοιμώξεων.